Een brug naar een nieuw toekomst

Lucie, 45 jaar

Na een reeks nare gebeurtenissen op mijn werk begon ik aan een reïntegratietraject bij het PELS instituut. Het werkconflict had mij uit balans gebracht en mijn zelfvertrouwen flink gedeukt. Dankzij de gesprekken met Jorn en Marijke kon ik de dingen weer in perspectief plaatsen.

Het lukte me om me op de toekomst te richten en niet langer om te kijken in wrok. Ik heb een nieuw evenwicht tussen privé en zakelijk gevonden dat veel beter bij mij past. Inmiddels ben ik ruim een jaar voor mezelf werkzaam, wat ik aan het begin van het traject niet voor mogelijk had gehouden.


Jessica, 17 jaar

Ik ben in maart begonnen met het eerste onderzoek, de QEEG en op 18 april kreeg ik mijn eerste behandeling bij het PELS instituut. Ik had veel last van de neveneffecten van een Whiplash, dus met name concentratieproblemen, vermoeidheid en geheugenproblemen. Op dat gebied zijn er weinig opties en na van alles geprobeerd te hebben, van neuroloog tot acupuncturist, ben ik via de huisarts bij het PELS instituut uitgekomen.

Ik kreeg neurofeedbacktraining. Daarnaast werd ik heel goed begeleid in de vorm van praten over de situatie, kleine doelstellingen en een positieve stimulering, ook in de kleine dingen. Na mijn behandelingen bij PELS is het dusdanig verbeterd dat ik na twee jaar thuis gezeten te hebben vorig jaar september in een klap weer teruggegaan ben naar school en daar zelfs vwo niveau goed vol kon houden. Ik raad PELS zeker aan, omdat je op een hele prettige manier begeleid wordt en omdat ze goede resultaten boeken op een gebied waar de meeste artsen niets mee kunnen.

 


Angela, 41 jaar

Twee jaar geleden kreeg ik een burn-out. Via de website van Carien Karsten kwam ik bij het PELS instituut terecht. Ik had depressieve klachten en ernstige geheugenstoornis en concentratiestoornissen. Ik viel destijds tussen wal en schip wat het reïntegreren betreft. PELS heeft vooraf in mij geïnvesteerd, want het uiteindelijke reíntegratiebudget kreeg ik pas later. Daar ben ik ze erg dankbaar voor en het heeft bijgedragen aan een sneller herstel. Ik werd eerst begeleid door een klinisch psycholoog.

Toen ik hoorde dat PELS ook neurofeedbacksessies aan ging bieden heb ik mij meteen ook daarvoor opgegeven. Ik had er al over gelezen en was er in geïnteresseerd geraakt. De combinatie van coachingsgesprekken en neurofeedback heeft mij in staat gesteld om binnen een jaar weer aan het werk te gaan voor 32 uur en dit ook vol te houden, want in het begin was het wel zwaar. De geheugen en concentratiestoornissen namen echt af. Ik heb het PELS instituut ervaren als het vangnet wat je nodig hebt om uit een burn-out te komen.

Bert, 10 jaar

Zoontje-lief is nu 10; toen hij 5 jaar oud was werd hij gediagnostiseerd als pdd-nos met adhd. Sinds het begin van de basisschool, vanaf groep 1, werd er duidelijk dat Zoontje niet als alle andere kindjes was. Hij zonderde hij zich af, kwam slecht mee en was depressief. Ook thuis ging het niet zo lekker : Hij luisterde zeer moeilijk naar mij; iedere stap gedurende de gewone gang van de dag was lastig: hij wilde niet uitkleden en naar school, hij wilde niet naar huis en de trap op; hij speelde niet, en vooral niet met mij. Toen we de televisie in huis haalden, bleek het onmogelijk om hem ervan af te houden.

Uiteindelijk werd hij dus gediagnostiseerd. We begonnen met behandelingen: bij de psychiater kreeg hij medicijnen, bij de GG&GZ kregen we ouder-begeleiding. Bij de bewegingstherapeute leerde hij over zijn “innerlijke motor” en poogde hij zichzelf tot rust te brengen. Bij de remidial teacher probeerde hij te leren zijn aandacht vast te houden; er volgde een spel-therapie waarin hij een beetje geleerd heeft om te spelen.

Echter, naar mate hij  ouder en groter werd – werd hij ook explosiever en de ruzies heftiger. Ook op school ging het lastig; hij is slim dus hij kwam redelijk mee; maar iedere kleine teleurstelling, ieder klein misverstand laaiden uit tot een heftige woede uitbarsting. Op een gegeven moment begonnen we met de neuro-feedback “training”.

Twee maanden later zat ik ’s avonds op de bank en dacht ik met verwondering: “ik ben niet uitgeput!” De dag was om en ik zat gewoon te genieten van de avond. Het gevoel dat het leven rustig kan zijn, zonder gedoe, dat ik de dag kan sluiten met een zoen en een knuffel, zonder ruzie en gehuil, was zo nieuw, dat voor het eerst begreep ik hoe zwaar de afgelopen jaren geweest moesten zijn!

Ik had aanvankelijk weinig verwacht van de training, maar al na 15 keer waren er resultaten. Zoontje kon aangesproken worden, opdrachten werden uitgevoerd, we hadden minder ruzies; Zoontje kon makkelijker spelen met andere kinderen. Zoontje begon te spelen met MIJ – iets wat hij NOOIT had gedaan. Ons leven is grondig veranderd.

We zijn nog steeds bezig met trainingen; het goede resultaat moet vast gehouden worden; ik hoop dat het ADHD probleem ook geholpen wordt als we doorgaan.